ستاره ی دریای مغرب

كاش مي دانستي                                                              

چشم هايم زشكوفايي عشق تو فقط مي خواند

كاش مي دانستي                                                      

عشق من معجزه نيست      

                   عشق من رنگ حقيقت دارد       

                                 اشك هايم به تمناي نگاه تو فقط مي بارد

كاش مي دانستي                                                     

              دختري هست كه احساس تو را مي فهمد                

                           دختري از تب عشق تو دلش مي گيرد         

                                          دختري از غمت امشب به خدا مي ميرد        

كاش مي دانستي                                                        

 تو فقط مال مني                                    

                             تو فقط مال همين قلب پر از احساس مني                        

                                                       شب من با تو سحر خواهد شد                     

                                                             تو نمي داني من

                                                         چه قدر عشق تو را مي خواهم

          تو صدا كن من را 

                        تو صدا كن مرا كه پر از رويش يك ياس شوم          

                                                        تو بخوان تا همه احساس شوم

             كاش مي دانستي                                                                 

              شعرهاي دل من پيش نگاه تو به خاك افتاده است       

                                                 به سرم داد بزن                                     

                                                            تا بدانم كه حقيقت داري

             تا بدانم كه به جز عشق تو اين قلب ندارد كاري

          باز هم اين همه عشق                                                   

                                    اين همه عشق براي دل تو ناچيز است                             

 
                                 آسمان را به زمين وصل كنم؟

                           يا كه زمين را همه لبريز ز سر سبزي يك فصل كنم؟

من به اعجاز دو چشمان تو ايمان دارم        

                                 به خدا تو نباشي

بي تو من يك بغل احساس پريشان دارم.......

 چرا رفتی؟

  آن روز هوا بارانی بود ...

  اما تو اشک های مرا می دیدی ...مگر نه ؟!

  آن روز صدای رعد وبرق کوچه را پر کرده بود ...

  اما ...اما تو صدای هق هق گریه هایم را می شنیدی ....نگو نه ...!

  من هم صدای قدم های تو را می شنیدم ...همان گام هایی که روزی

   به قلب وارد شد و دیگر هیچ گاه نرفت ...!

   چرا ؟!...

  چرا نرفتی ؟...

  چرا هنوز در قلب من خانه داری ؟ خانه خراب شد ، اما میهمان نرفت ...

  و ماند ...برای همیشه ماند ...

  آنقدر ماند تا صاحب خانه شد ...!

  تو صاحب خانه قلب منی ...تو منی ...من تو ام ...تو به سفر می روی ...

  ولی من جایی برای رفتن ندارم ...پس ... پس چه کنم ؟...

  آری ...با رفتنت من هم می روم ...اما نه به یک دیار و سرزمین دیگر ...

 می روم به یک دنیای دیگر ...

  آری !..

من بدون تو ...می میرم ....!

ممنون از همتون

صحبت از پژمردن یک برگ نیست 

    فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

                               فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

                                              فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست....

در کویری سوت وکور

          در میان مر دمی با این مصیبت ها صبور

                                         صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

                  اب شور دريا را با ابنبات کوچکش شيرين کند